Barwniki siarkowe są to barwniki nierozpuszczalne lub słabo rozpuszczalne w wodzie. Są one zdolne do redukcji z utworzeniem pochodnych rozpuszczalnych w środowisku zasadowym i wykazujących powinowactwo do włókien celulozowych. Barwniki siarkowe stosuje się wyłącznie do barwienia włókien celulozowych, gdyż redukcję wykonuje się w środowisku silnie zasadowym. Budowa chemiczna barwników siarkowych nie została dotychczas w większości przypadków bliżej wyjaśniona. Powstają one przez stapianie różnych substancji organicznych z siarką, siarczkiem lub wielosiarczkiem sodowym. Otrzymane produkty stanowią mieszaninę różnych związków.

W połowie lat pięćdziesiątych opracowano nową oryginalną koncepcję reaktywnego barwienia wyrobów włókienniczych i zrealizowano ją praktycznie w 1956r produkując pierwsze estrotwórcze barwniki do barwienia włókien celulozowych. Jednocześnie wskazano szereg prostych sposobów stosowania tej grupy barwników w procesach barwienia i drukowania wyrobów z włókien celulozowych. Barwniki reaktywne posiadają w cząsteczce atomy zdolne do reakcji chemicznej z grupami funkcyjnymi włókna. Istnieje więc możliwość utworzenia głównego wiązania chemicznego między barwnikiem a włóknem. W wyniku reaktywnego barwienia uzyskuje się barwny produkt syntezy barwnika z włóknem, a barwnik staje się częścią składową włókna. Rezultatem reaktywnego barwienia wyrobów włókienniczych jest więc uzyskanie wybawień charakteryzujących się ogólnie bardzo dobrymi trwałościami na operacje mokre i tarcie.

Istota barwienia polega na wykorzystywaniu powinowactwa barwnika bezpośredniego do celulozy. Wszystkie barwniki bezpośrednie należą z reguły do barwników azowych. Barwniki bezpośrednie są to rozpuszczalne w wodzie sole organicznych kwasów sulfonowych. W wodnych roztworach dysocjują z utworzeniem barwnych anionów charakteryzujących się wybitną zdolnością do asocjacji. Kationami kompensującymi ładunek ujemny są zazwyczaj jony sodu, rzadziej amonu. Wykazują one powinowactwo do włókien celulozowych. Każdy barwnik bezpośredni, aby był przydatny do barwienia włókien celulozowych musi charakteryzować się następującymi cechami:
- posiadać liniową budowę cząsteczki
- w cząsteczce barwnika powinny występować grupy, które mogą
tworzyć wiązania wodorowe z tworzywem włókna
- cząsteczka barwnika powinna zawierać minimum osiem wiązań sprzężonych
- cząsteczka barwnika powinna mieć możliwość przyjęcia struktury płaskiej.